Ένας ακούων στο Θέατρο Κωφών

Η ομιλία εξερευνά την προσωπική εμπειρία ενός θεατρολόγου που εργάστηκε στο Θέατρο Κωφών Ελλάδος, φωτίζοντας έναν δημιουργικό χώρο όπου συναντιούνται δύο διαφορετικοί τρόποι αντίληψης και επικοινωνίας: ο κόσμος των ακουόντων και ο κόσμος των Κωφών.

Θα παρουσιαστεί πώς διαμορφώνεται μια θεατρική ομάδα όπου η Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, η κίνηση, ο ρυθμός του σώματος και η οπτική επικοινωνία γίνονται βασικά εργαλεία έκφρασης. Η ομιλία θα αναδείξει τις προκλήσεις αλλά και τον πλούτο που προκύπτει όταν ακουόντες και Κωφοί ηθοποιοί συνεργάζονται δημιουργικά, μαθαίνοντας ο ένας από τον άλλον και αναπτύσσοντας έναν κοινό σκηνικό κώδικα.

Παράλληλα, θα συζητηθεί η ιδιαίτερη μεθοδολογία των προβών, όπου η έννοια του “ακούω” μετατρέπεται σε “παρατηρώ”, “νιώθω” και “συγχρονίζομαι”. Η σκηνή γίνεται έτσι ένας τόπος όπου η επικοινωνία δεν περιορίζεται στον λόγο, αλλά επεκτείνεται στο βλέμμα, στη χειρονομία και στη φυσική παρουσία.

Τελικά, η ομιλία επιχειρεί να αναδείξει το θέατρο ως έναν χώρο ισότιμης συνύπαρξης και συμπερίληψης, όπου η διαφορετικότητα δεν αποτελεί εμπόδιο αλλά πηγή καλλιτεχνικής δύναμης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το θέατρο αποκαλύπτει μια βαθύτερη αλήθεια: ότι η τέχνη μπορεί να γεφυρώσει κόσμους και να δημιουργήσει μια κοινή γλώσσα που ανήκει σε όλους.